တစ်ခါက ရွှေတူးသမားတယောက်က ပန်းခြံထဲမှာ အိမ်လေးတလုံး ဆောက်ပြီးနေပါတယ်။ ရွှေတူးသမားဟာ သူ့ရဲ့ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ပန်းခြံထဲက ကျောက်တုံးတွေရဲ့ အောက်မှာ မြေတူးပြီး မြု့ပ်ထားခဲ့ပါတယ်။
နေ့တိုင်း အိပ်ရာမဝင်မီ ရွှေတူးသမားဟာ ကျောက်တုံးတွေနားကို သွားလေ့ ရှိပါတယ်။ ထိုကျောက်တုံးတွေနားမှာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေကိုရေတွက်ပြီး ရွှေတွေကို မြု့ပ်နှံလေ့ရှိပါတယ်။ နေ့တိုင်းလိုလို ထိုအလုပ်ကို လုပ်လေ့ရှိပါတယ်။
ဒါပေမယ့် တစ်ကြိမ်မှာတော့ မြုပ်နှံမယ့် ရွှေတွေကို သူသုံးလိုက်မိပါတယ်။တစ်နေ့မှာ ရွှေတူးသမားရဲ့ အကျင့်ကိုသိတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်က ရွှေတူးသမားအိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတာကို စောင့်နေပါတယ်။ အမှောင်ထုကြီးစိုးလာတဲ့ အခါမှာတော့ သူခိုးဟာ ရွှေတွေ မြုပ်နှံထားတဲ့ နေရာကို သွားပြီး ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို တူးဖော်ပြီး ခိုးသွားပါတော့တယ်
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ရွှေတူးသမားက သူ့ရဲ့ရွှေတွေ ပျောက် ဆုံးကြောင်း သိရှိသွားပြီး အော်ကြီးဟစ်ကျယ် အော်ငိုပါတော့တယ်။ရွှေတူးသမားရဲ့အိမ်နီးနားချင်းတွေက ရွှေတူးသမား ငိုသံကို ကြားတဲ့အခါမှာ ဘာဖြစ်သလဲ လို့ စပ်စု ကြပါတယ်။ အကြောင်းစုံကို သိတဲ့ အခါမှာတော့ အိမ်နီးနားချင်းတယောက်က မေးပါတယ်။
ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ဘာလို့များ အိမ်ထဲမှာ မထားရ တာလဲ။ တခုခုကို ခင်ဗျားဝယ် ထား လိုက်ရင် ငွေအဖြစ်ပြောင်းလို့တောင် လွယ်သေးတာကို ” “ ဝယ်ရမယ် ၊ ဟုတ်လား ” လို့ ရွှေတူးသမားက ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။ “ ငါက အဲဒီ့ရွှေတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မသုံးချင်ခဲ့ဘူးလေ ”
အဲဒါကို ကြားတဲ့ အိမ်နီးချင်းက ကျောက်တုံးတတုံးကို အိမ်ထဲကနေ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။“ ဒီကိစ္စမှာ ကျောက်တုံးတွေကို သိမ်းထားသလိုပေါ့။ ခု လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် တန်ဖိုးမရှိဘူး ၊ အဲဒီလိုပဲ၊ ရွှေတွေ ခုဆုံးရှုံးသွားတော့ မင်းမှာဘာ တန်ဖိုးရှိ တာ ကျန်ခဲ့လို့ လဲ။
အဲဒါကြောင့် အစောကြီးထဲက ရွှေတွေကို ရောင်းပြီး မင်းအတွက် တန်ဖိုးရှိတာ တခုခု ဝယ်ထားလိုက်ရမှာ ”သင်ခန်းစာ ။ ။ ဒီပုံပြင်ထဲကလို ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှကို ကိုယ့်အတွက် တန်ဖိုးရှိစွာ အသုံးမချဘဲ စုဆောင်းထားခြင်း က အဓိပ္ပါယ် မရှိ ပါဘူး။ ကိုယ် ပိုင်ဆိုင် ထားသမျှကို ကိုယ်ဘယ်လို အသုံးချသလဲ ဆိုတာကသာ တန်ဖိုးဖြစ်ပါတယ်လို့ သင်ခန်းစာပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပြောချင်တာက သင်မှာ ဘယ် လောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိရှိ ၊ သင့်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အဖိုးတန်တာတွေ ပိုင်ဆိုင်ပါစေ၊ တန်ဖိုး ရှိတဲ့ နေရာ မှာ အသုံးမချ ဘူး ဆိုရင် ထိုအဖိုးတန်ပစ္စည်းကလည်း တန်ဖိုးမဲ့နေတာပါပဲ လို့ ဆိုလိုချင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
Credit – မူရင်း
Zawgyi ဖြင့်ဖတ်ပါ
အသုံးမခၾတတ်ရင် တန်ဖိုးမဲ့နေမွာပဲ
တဈခါက ရှတေူးသမားတယောကျက ပနျးခွံထဲမှာ အိမျလေးတလုံး ဆောကျပွီးနပေါတယျ။ ရှတေူးသမားဟာ သူ့ရဲ့ရှဒေငျ်ဂါးတှကေို ပနျးခွံထဲက ကြောကျတုံးတှရေဲ့ အောကျမှာ မွတေူးပွီး မွု့ပျထားခဲ့ပါတယျ။
နေ့တိုငျး အိပျရာမဝငျမီ ရှတေူးသမားဟာ ကြောကျတုံးတှနေားကို သှားလေ့ ရှိပါတယျ။ ထိုကြောကျတုံးတှနေားမှာ ရှဒေငျ်ဂါးတှကေိုရတှေကျပွီး ရှတှေကေို မွု့ပျနှံလေ့ရှိပါတယျ။ နေ့တိုငျးလိုလို ထိုအလုပျကို လုပျလေ့ရှိပါတယျ။
ဒါပမေယ့ျ တဈကွိမျမှာတော့ မွုပျနှံမယ့ျ ရှတှေကေို သူသုံးလိုကျမိပါတယျ။တဈနေ့မှာ ရှတေူးသမားရဲ့ အကငြ့ျကိုသိတဲ့ သူခိုးတဈယောကျက ရှတေူးသမားအိမျထဲ ပွနျဝငျသှားတာကို စောင့ျနပေါတယျ။ အမှောငျထုကွီးစိုးလာတဲ့ အခါမှာတော့ သူခိုးဟာ ရှတှေေ မွုပျနှံထားတဲ့ နရောကို သှားပွီး ရှဒေငျ်ဂါးတှကေို တူးဖောျပွီး ခိုးသှားပါတော့တယျ
နောကျတဈနေ့မှာတော့ ရှတေူးသမားက သူ့ရဲ့ရှတှေေ ပြောကျ ဆုံးကွောငျး သိရှိသှားပွီး အောျကွီးဟဈကယြျ အောျငိုပါတော့တယျ။ရှတေူးသမားရဲ့အိမျနီးနားခငြျးတှကေ ရှတေူးသမား ငိုသံကို ကွားတဲ့အခါမှာ ဘာဖွဈသလဲ လို့ စပျစု ကွပါတယျ။ အကွောငျးစုံကို သိတဲ့ အခါမှာတော့ အိမျနီးနားခငြျးတယောကျက မေးပါတယျ။
“ ရှဒေငျ်ဂါးတှကေို ဘာလို့မြား အိမျထဲမှာ မထားရ တာလဲ။ တခုခုကို ခငျဗြားဝယျ ထား လိုကျရငျ ငှအေဖွဈပွောငျးလို့တောငျ လှယျသေးတာကို ” “ ဝယျရမယျ ၊ ဟုတျလား ” လို့ ရှတေူးသမားက ရရှေတျလိုကျပါတယျ။ “ ငါက အဲဒီ့ရှတှေကေို ဘယျတုနျးကမှ မသုံးခငြျခဲ့ဘူးလေ ”
အဲဒါကို ကွားတဲ့ အိမျနီးခငြျးက ကြောကျတုံးတတုံးကို အိမျထဲကနေ လှင့ျပဈလိုကျပွီး ပွောလိုကျပါတယျ။“ ဒီကိစ်စမှာ ကြောကျတုံးတှကေို သိမျးထားသလိုပေါ့။ ခု လှင့ျပဈလိုကျရငျ တနျဖိုးမရှိဘူး ၊ အဲဒီလိုပဲ၊ ရှတှေေ ခုဆုံးရှုံးသှားတော့ မငျးမှာဘာ တနျဖိုးရှိ တာ ကနြျခဲ့လို့ လဲ။
အဲဒါကွောင့ျ အစောကွီးထဲက ရှတှေကေို ရောငျးပွီး မငျးအတှကျ တနျဖိုးရှိတာ တခုခု ဝယျထားလိုကျရမှာ ”သငျခနျးစာ ။ ။ ဒီပုံပွငျထဲကလို ကိုယျပိုငျဆိုငျထားသမြှကို ကိုယ့ျအတှကျ တနျဖိုးရှိစှာ အသုံးမခဘြဲ စုဆောငျးထားခွငျး က အဓိပ်ပါယျ မရှိ ပါဘူး။ ကိုယျ ပိုငျဆိုငျ ထားသမြှကို ကိုယျဘယျလို အသုံးခသြလဲ ဆိုတာကသာ တနျဖိုးဖွဈပါတယျလို့ သငျခနျးစာပေးထားတာ ဖွဈပါတယျ။
ပွောခငြျတာက သငျမှာ ဘယျ လောကျပဲ အရညျအခငြျးရှိရှိ ၊ သင့ျမှာ ဘယျလောကျပဲ အဖိုးတနျတာတှေ ပိုငျဆိုငျပါစေ၊ တနျဖိုး ရှိတဲ့ နရော မှာ အသုံးမခြ ဘူး ဆိုရငျ ထိုအဖိုးတနျပစ်စညျးကလညျး တနျဖိုးမဲ့နတောပါပဲ လို့ ဆိုလိုခငြျတာ ဖွဈပါတယျ။
Credit – မူရင်း
