အပြစ်ဟူက မြူမျှမကျန်အောင် ထိုင်းမှာ ပျံလွန်တော်မူသွားတဲ့ စစ်ကိုင်းတိပိဆရာတော်က မပျံလွန်ခင် တပည့်ဥုးဇင်းကို မှာရှာတယ် “ငါငယ်ငယ် ၁၂ နှစ်အရွယ်လောက်က ကုသိုလ်တော်ကျောက်စာကို သံချောင်းနဲ့ ခြစ်ပြီး ဆော့ခဲ့မိတယ်၊ အဲ့တာလေး ကောင်းအောင် ပြန်ပြင်ပေးပါ ” ဟူသတဲ့။ ဒါလေး နားထောင်ရတော့ မိုးညှင်းဆရာတော်ကြီး တောထွက်ခါနီး အကြောင်းအရာက ခေါင်းထဲပေါ်လာသည်။ ဆရာတော်ကြီးငယ်ငယ်က လမ်းခင်းထားတဲ့ ခဲကိုယူပြီး ခွေးတစ်ကောင်ကို ပစ်ပေါက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခွေးကိုမထိပေမယ့် လမ်းကိုဖျက်သလို ဖြစ်နေသည်။ အဲ့တာ တရားအားမထုတ်ခင်ရွာကိုပြန်ပြီး လမ်းခင်းပေးပြီးမှ တောထွက်သွားပါသည်။ ဪ သူတော်ကောင်းတို့ စိတ်ထားတွေများ၊ သာမန်လူအပြစ်လို့ မထင်ရတဲ့ သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေကိုတောင် အပြစ်ကြီးသဖွယ် သိမှတ်တော်မူကြသည်။ “အနုမတ္တေသု ဝဇ္ဇေသု ဘယဒဿာဝီ” အနုမြူမျှသေးငယ်သော အပြစ်မျှသော်လည်း ကြီးစွာသော ဘေးကြီးအဖြစ်ရှုမြင်ကြသည်။ ဘုရားသားတော် ရဟန်းမြတ် […]
