ဘဝမွာ အရွက္ရဆုံးေန႔ကိုေျပာပါဆိုရင္ ဒီေန႔လို႔ေျပာရမယ္။“အဘိုးႀကီးက ေကြၽးသေလာက္ငတ္တယ္” တဲ့မနက္ေစာေစာဆိုရင္ က်ဳပ္ကဆာၿပီ။ ဟိုတုန္းကေတာ့ ဘဏ္ကိုသြားႏိုင္ေတာ့ ပင္စင္ေလးကို ကိုယ္တိုင္ထုတ္၊ပိုက္ဆံေလးကိုင္ၿပီး စားခ်င္တာ ဝယ္စားႏိုင္ေသးတယ္။ ခုေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ သြားၿပီ။ေခ်ာ္လဲၿပီးကတည္းက မထႏိုင္ေတာ့တာ ခုထိပါပဲ။ မိုးလင္းရင္ ဗိုက္ဆာတယ္။ ဆန္ျပဳတ္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ေသာက္ခ်င္တယ္။ေပ်ာ့တာေလးေတြပဲ စားခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေကြၽးတာ စားရမယ္။ ေခ်းမ်ားေနလို႔မရဘူးေလ။ ကိုယ္က ရွာႏိုင္ ေဖြႏိုင္ေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ “အေဖ … ေရာ့ဒီမွာ … စား”ဘာလဲလို႔ၾကည့္လိုက္တယ္။ မုန႔္ဟင္းခါးပဲ။ ပဲေၾကာ္နဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဝါးႏိုင္မွာလဲ။ မုန႔္ဟင္းခါးကအခန႔္မသင့္ရင္ ဝမ္းသြားမယ္။ အိမ္သာကို ဖင္ဒယဥ့္တိုက္နဲ႔ သြားရတဲ့ဒုကၡက ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆီးအိုးကို ေတာင္ ေဆာင့္ေအာင့္ေနၾကတာ။“အေဖ ဘာလို႔ မစားတာလဲ”“အေဖ ဗိုက္မဆာလို႔ပါကြာ”“အဲ့ဒါဆိုလည္း ေစာေစာကေျပာေပါ့။ […]
