ေခၽြးနဲ႔ရင္းၿပီး ရြာထားတဲ့ ပိုက္ဆံ (ဒီစာဖတ္ၿပီးရင္ သင့္အတြက္မွတ္သားစရာ က်န္ခဲ့မွာပါ) အလြန္ခ်မ္းသာတဲ့သူေဌးႀကီးလင္မယားမွာ သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။တစ္ဦးတည္းေသာသားမို႔အေဖေရာအေမပါအလိုလိုက္ထားတယ္။ကေလးဟာငယ္ကထဲကအလိုလိုက္ခံထားရလို႔ အိမ္မွာဘာအလုပ္မွမလုပ္ခ်င္ဘူး။ပ်င္းတယ္။ပ်င္းတာမွအရမ္းကိုပ်င္းတယ္။ သူ႔သားအသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္မွာ သူေဌးႀကီးဟာစိုးရိမ္လာတယ္သူေသသြားရင္ရွိသမၽွအေမြေတြကိုသူ႔သားကိုေပးခဲ့ရမယ္။အခုသူ႔သားပုံစံကအေမြေတြရလာရင္ဘာအလုပ္မွမလုပ္ဘဲထိုင္စားေနမယ့္ပုံပဲ။သူေဌးႀကီးဟာသူ႔သားကိုအလုပ္ရဲ့ တန္ဖိုးကိုသိေစခ်င္လို႔ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔အႀကံထုတ္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ညေနေက်ာင္းဆင္းျပန္လာတဲ့သားကိုသူေဌးႀကီးကခုလိုေျပာလိုက္တယ္။ငါ့သားဒီညေနအလုပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီးထမင္းဖိုးပိုက္ဆံရေအာင္ရွာလာခဲ့။ပိုက္ဆံရမလာရင္ဒီညမင္းကိုညစာမေကၽြးဘူး။ ကေလးဟာအလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး။ဘာအလုပ္လုပ္ရမွန္းလည္းမသိလို႔ငိုၿပီးတျခားအိမ္ကိုအလည္သြားေနတဲ့အေမကိုသြားေျပာတယ္။သူ႔အေမဟာသူ႔ေယာက္်ားကိုအေတာ္စိတ္ဆိုးသြားတယ္။ဒါေပမဲ့သူ႔ေယာက္်ားရဲ့ စိတ္ကိုသူသိတယ္။သူေျပာသလိုကေလးပိုက္ဆံပါမလာရင္ထမင္းတကယ္မေကၽြးဘူးဆိုတာကိုသိလို႔သူ႔သားကိုေငြ ၂ ေထာင္က်ပ္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ကေလးလည္းအဲဒီပိုက္ဆံကိုကိုင္ၿပီးအိမ္ကိုျပန္ေျပးသြားတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့အေဖကအလုပ္လုပ္ခဲ့လားလို႔ေမးတယ္။သူကလုပ္ခဲ့ပါတယ္ဆိုၿပီးေငြ ၂ ေထာင္က်ပ္ကိုျပလိုက္တယ္။သူေဌးႀကီးဟာသူ႔သားပုံစံကိုၾကည့္ၿပီးအဲဒီပိုက္ဆံဟာအလုပ္လုပ္လို႔ရတာမဟုတ္ဘဲသူမ်ားဆီကေတာင္းလာတာမွန္းရိပ္မိတယ္။ဒါေပမယ့္သူကပိုက္ဆံကိုဘာအလုပ္လုပ္လို႔ရလာသလဲမေမးဘဲအဲဒီပိုက္ဆံကိုေရတြင္းထဲပစ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ကေလးကလည္းခ်က္ခ်င္းပဲပိုက္ဆံကိုေရတြင္းထဲပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ညေနေရာက္ျပန္ေတာ့ေက်ာင္းဆင္းျပန္လာတဲ့သားကိုသူေဌးႀကီးကမေန႔ကလိုပဲေျပာလိုက္တယ္။ငါ့သားဒီညေနအလုပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီးထမင္းဖိုးပိုက္ဆံရေအာင္ရွာလာခဲ့။ပိုက္ဆံရမလာရင္ဒီညမင္းကိုညစာမေကၽြးဘူး။ဒီတစ္ခါေတာ့ကေလးအေမဟာတျခားၿမိဳ႕မွာေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့သူ႔အေဖဆီသြားေနလို႔အိမ္မွာမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ကေလးအတြက္ကိစၥမရွိဘူး။တျခားရပ္ကြက္မွာေနတဲ့အေဒၚဆီေျပးၿပီးပိုက္ဆံသြားေတာင္းတယ္။အိမ္ကိုပိုက္ဆံပါမသြားရင္ညစာစားရမွာမဟုတ္ဘူးဆိုလို႔ အေဒၚကသနားၿပီးေငြ ၂ေထာင္က်ပ္ေပးလိုက္တယ္။ကေလးလည္းအဲဒီပိုက္ဆံကိုကိုင္ၿပီးအိမ္ကိုျပန္ေျပးသြားတယ္။အိမ္ေရာက္ေတာ့အေဖကအလုပ္လုပ္ခဲ့လားလို႔ေမးတယ္။သူကလုပ္ခဲ့ပါတယ္ဆိုၿပီးေငြ၂ေထာင္က်ပ္ကိုျပလိုက္တယ္ ဒီတစ္ခါလည္းသူေဌးႀကီးဟာအဲဒီပိုက္ဆံကိုေရတြင္းထဲပစ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ကေလးကလည္ခ်က္ခ်င္းပဲ ပိုက္ဆံကိုေရတြင္းထဲပစ္ခ်လိုက္တယ္။ေနာက္တစ္ေန႔ညေနေရာက္ျပန္ၿပီ။ေက်ာင္းဆင္းျပန္လာတဲ့သားကိုသူေဌးႀကီးကမေန႔ကလိုပဲေျပာလိုက္တယ္။ ငါ့သားဒီညေနအလုပ္တစ္ခုလုပ္ၿပီးထမင္းဖိုးပိုက္ဆံရေအာင္ရွာလာခဲ့။ပိုက္ဆံရမလာရင္ဒီညမင္းကိုညစာမေကၽြးဘူး။ ဒီတစ္ခါမွာကေလးအတြက္အက်ပ္ေတြ႕ေနတယ္။တျခားၿမိဳ႕ကိုသြားေနတဲ့အေမကျပန္ေရာက္မလာေသးဘူး။အေဒၚဆီသြားေတာ့လည္းသူ႔အိမ္မွာမေတြ႕ရဘူး။ဒါနဲ႔သစ္ပင္ရိပ္တစ္ခုေအာက္မွာငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ၿပီးငိုေနတယ္။ေဘးကျဖတ္သြားတဲ့အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ကသူ႔ကိုဘာေၾကာင့္ငိုေနတာလဲလို႔ေမးေတာ့ကေလးကအလုပ္လုပ္တဲ့ပိုက္ဆံပါမသြားရင္ညစာစားရမွာမဟုတ္ဘူးလို႔အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ အဖိုးႀကီးဟာဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုရဲ့ပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ေနာက္ၿပီးကေလးအေဖရဲ့သူငယ္ခ်င္းပါ။ကေလးကေတာ့မသိပါဘူး။အဖိုးႀကီးက ေကလးကို ဟိုတယ္ကိုလိုက္ခဲ့။သူအလုပ္ေပးမယ္။ပိုက္ဆံလည္းေပးမယ္ဆိုလို႔ကေလးလည္းလိုက္သြားတယ္။ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့အဖိုးႀကီးက ကေလးကိုဟိုတယ္မီးဖိုေခ်ာင္မွာပုံေနတဲ့ ပန္းကန္ေတြတစ္ထပ္ႀကီးကို ေဆးခိုင္းတယ္။ၿပီးရင္အဝတ္နဲ႔ပန္းကန္ေတြကိုေျခာက္ေအာင္သုတ္ခိုင္းတယ္။မီးဖိုခန္းကိုေရေဆး ေဆးေၾကာခိုင္းတယ္။ ေကလးဟာ ၂ နာရီၾကာေအာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာအဖိုးႀကီးကသူ႔ကိုေငြ ၂ ေထာင္က်ပ္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ကေလးဟာတစ္ခါမွအလုပ္မလုပ္ဖူးေတာ့တစ္ကိုယ္လုံး နာက်င္ကိုက္ခဲေနတယ္။သူဟာပိုက္ဆံကိုက်စ္က်စ္ပါေအာင္လက္ထဲမွာဆုပ္ကိုင္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္ေျပးတယ္။အိမ္ေရာက္ေတာ့အေဖကအလုပ္လုပ္ခဲ့လားလို႔ေမးတယ္။ သူကလုပ္ခဲ့ပါတယ္ဆိုၿပီးေငြ ၂ ေထာင္က်ပ္ကိုျပလိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါလည္းသူေဌးႀကီးဟာအဲဒီပိုက္ဆံကိုေရတြင္းထဲပစ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ကေလးကပိုက္ဆံကိုေရတြင္းထဲပစ္မခ်နိုင္ဘူးလို႔ျပန္ေျပာတယ္။သူေဌးႀကီးကဘာေၾကာင့္အရင္လိုပစ္မခ်ရတာလဲလို႔ေမးေတာ့ ေကလးက သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးနာက်င္ကိုက္ခဲၿပီးေခၽြးတစ္လုံးလုံးနဲ႔ရွာထားတဲ့ပိုက္ဆံမို႔မပစ္ရက္ဘူးလို႔ငိုၿပီးေျပာတယ္။ ဒီအခါမွာသူေဌးႀကီးကသူ႔သားကိုခုလိုေျပာလိုက္တယ္။ေခၽြးနဲ႔ ရင္းၿပီး ရြာထားတဲ့ပိုက္ဆံကို […]
