အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေ ရဲဘော်ရဲဘက်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကိုရင်ဖွင့်လာတဲ့ ဆရာဝန်မလေး အငြိမ်း အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေ ရဲဘော်ရဲဘက်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်ရတဲ့ ဆရာဝန်တယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကကိုယ့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ချုပ်နေရသလိုပါပဲ အပ်တချက်ဖောက်တိုင်းမှာ ရင်ဘတ်ထဲကနင့်နေအောင်စူးပါတယ်သူနာများနာနေမလားဆိုပြီး ထုံဆေးထိုးဖို့စဉ်းစားလိုက်သေးတယ်ကျွန်တော်ရူးများရူးသွားတာလား ဒဏ်ရာရကွဲပြဲလို့ ချုပ်ရမယ့် လူနာတယောက်လာတိုင်းမှာ ဒဏ်ရာရတဲ့နေရာပေါ်မူတည်ပြီး အသင့်တော်ဆုံးချုပ်ကြိုးကိုရွေးပြီး အမာရွတ်အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ချုပ်လေ့ရှိတယ်ကျွန်တော်ကအလှကြိူက်တော့ လူတိုင်းကိုလှစေချငိတယ်လေ ဒီနေ့တော့ မျက်နှာတခုလုံးပျက်စီးနေတဲ့ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းသူ့အတွက် ချုပ်ကြိုးကိုသေချာရွေးရင်း တချက်ချင်းသေချာချုပ်ရင်း မျက်ရည်တွေကရုပ်အလောင်းပေါ်ကျတယ်ကျွန်တော်ဘယ်လောက်ကြိုးစားကြိုးစား အရင်မျက်နှာပြန်မရနိုင်တော့ဘူး ညာဘက်လက်ကပြတ်သွားတယ် လက်ဘယ်မှာလဲ မေးတော့ရှာမတွေ့ဘူးတဲ့ဘယ်ဘက်လက်က လက်ချောငိးတချောငိးက မွစာကြဲနေတယ် ပျက်လုပျက်ခင် အဲ့လက်ချောင်းကိုတော့ကျွန်တော်ကြိုးစားပြီးသေချာပြန်ချုပ်တယ်တတ်နိုင်သမျှ ခြေလက်အစုံပြန်ပါစေချင်တာ ဆရာဝန်တယောက်ရဲ့ စေတနာလား မိတ်ဆွေတယောက်ရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာလားနောက်ဆုံးအပ်ချက်တွေက အားစိုက်ပြီးထိုးရတယ်အရေပြားပါးပါးလေးပဲကို ဘာလို့အဲ့လောက်မာနေတာပါလိမ့် တချိန်က သူ့ရှေ့မှာ လူနာချုပ်တော့ကျွန်တော်လူနာဖြစ်ရင်ဆရာမငြိမ်းဆီမှာတော့ အချုပ်မခံချင်ဘူးလို့ပြောဖူးတယ်တကယ်ပဲ အချုပ်မခံချင်တာများလား မရဘူး ငါကတော့ အတ္တကြီးတယ်ငါကလွဲရင် တခြားဆရာဝန်ချုပ်မှာစိုးလို့မလှမပဖြစ်နေတာသိသိရက်နဲ့ လှလှပပဖြစ်စေချင်လို့ကိုယ်တိုင်ချုပ်မယ်ဆိုပြီး အချိန်မှီပြေးလာခဲ့တာ သိချင်လို့ […]
