ကျွန်ု်ပ်၏အသက် ရှစ်နှစ်ကိုးနှှစ်အရွယ်ခန့်က ကျွန်ုပ်၏အဘွားသည် ရေချိုးပြီးတိုင်း သနပ်ခါးလိမ်းရန်အတွက် ကျွန်ုပ်ကိုသနပ်ခါး သွေးခိုင်းတတ်၏။ ကျွန်ုပ်သွေးသော သနပ်ခါးမှာ ညက်၍ လိမ်းကောင်းသည် ဆို၏။ထိုသို့ သနပ်ခါးသွေးရာ၌်လဲ ရိုးရိုးသွေးရသည် မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်အား ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို သင်ပေးထားပြီးလျှင် သနပ်ခါး သွေးနေစဉ် အတွင်း ရွတ်ခိုင်း၏။ထို့ကြောင့်ကျွန်ုပ်သည် အဘွားရေချိုးသည်နှင့်တပြိုင်တည်း ကျောက်ပြင်နှင့်သနပ်ခါးကို ထုပ်ကာမန္တာန် ကိုရွတ်ရလေတော့၏။ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် မန္တာန်ရွတ်ရင်း သနပ်ခါးသွေးရ၏။ ကြာသောအခါ ကျွန်ုပ်သည် အချောင်ခို၍ သနပ်ခါးကို သာသွေးပြီးမန္တာန်ကို မရွတ်ဘဲ နေ၏။ထိုအခါ၌ အဘွားသည်-“ဟဲ့ကောင်လေး မန္တာန်ရွတ်လေ”“ဟာ အဘွားရယ်သနပ်ခါးရရင်ပြီးတာပဲ။မန္တာန်က ဘာလို့ ရွတ်ရတာလဲ” ဟု စောဒကတက်ခဲ့ဘူးလေ၏။ ထိုအခါ၌ အဘွားက-“ဒီမန္တာန်က သိပ်ပြီး စွမ်းတာငါ့မြေးရဲ့။နတ်ချစ်တယ်၊မင်းချစ်တယ်၊သူတစ်ပါးရဲ့ ဒေါသတွေကိုယ်ဆီကိုမကျရောက်ဘူး။ မြင်တဲ့သူတိုင်းက ဝမ်းနဲ့လွယ်ပြီး မွေးထားတဲ့သားသမီးကို ချစ်သလို ချစ်တယ်။ အဲဒါ သိကြားမင်း […]
